De toegenomen digitalisering van onze leefwereld werkt ook door op fiscaal vlak. Dit uit zich op twee vlakken.
Enerzijds wordt een groot deel van de op til staande hervormingen gedreven vanuit het inzicht dat de bestaande fiscale structureren niet in staat zijn om de digitale wereld ten volle te vatten. Deze structuren werden immers ontwikkeld in tijden waarin landsgrenzen nog echte grenzen waren en producten in de regel fysiek werden aangeboden.
Inmiddels is de wereld drastisch veranderd. De onderneming is niet langer per definitie ‘gevestigd’ op de plaats waar de goederen aan de man worden gebracht en dit leidt (zo blijkt) tot fiscale kopzorgen. Ofschoon er reeds een belangrijk aantal initiatieven in volle ontwikkeling zijn (zoals bv. rond de e-commerce), moeten ook nog een aantal moeilijke knopen worden doorgehakt, niet in het minst rond de zogenaamde ‘digitale taksen’. Het debat hierrond woedt momenteel hevig binnen de schoot van de OESO. Maar dat op dit vlak finaal initiatieven zullen volgen, is nu zo goed als zeker.
Anderzijds beseffen de overheden ook dat de digitalisering ongeziene kansen biedt om het fiscale reilen en zeilen van hun burgers in kaart te brengen.
Een doorgedreven digitalisering en uitwisseling van beschikbare informatie, kan het gebruiksgemak voor de burger of ondernemer vergroten, omdat op die manier allerhande aangifteverplichtingen kunnen wegvallen.
Maar voor de overheden zelf, is dergelijke automatische dataverwerking vooral een middel om te vermijden dat (vaak ook digitale) belastbare materie zou wegvloeien. Het kan dan ook niet verwonderen dat de EU (bovenop de reeds bestaande meldingsplichten) plannen uitrolt om ook de digitale platformen en (in een later stadium) de houders van cryptomunten zal verplichten om informatie te delen met de fiscale overheden.